rachelbeker, 6 januari 2012
Kenia , Karen 26°

Na de Big 5 komt het einde in zicht

Daar gaan we dan. Maandagochtend worden we om half 8 opgehaald door onze gids John. Op naar de Masai Mara en Lake Nakuru voor een paar dagen safari. Heerlijk, een paar dagen vakantie, relaxen, zon, gezelligheid en … natuurlijk prachtige natuur en hopelijk veel mooie dieren. Tja, cliché, maar de Big 5 (olifant, buffel, luipaard, leeuw en neushoorn) heb ik na de safari in april nog niet compleet. Dus ik ga op leewenjacht.

Na een paar uur rijden komen we bij de weg die ons naar de Masai Mara leidt. Ik was al gewaarschuwd voor de slechte weg, maar dat het zo erg zou zijn. Hobbel de bobbel rijden wij in rustig tempo richting onze lodge. Meer in de berm dan op de weg, omdat die beter te berijden is, slingeren we van de ene kant naar de andere kant schuin door ons busje. Nog bijna 200 kilometer, zie ik op een bordje. Oef, dat wordt een lange en wat ongemakkelijke zit. Gelukkig maar dat er zoveel te zien is. Want ook al zijn we nog lang niet bij het park, de eerste giraffen en zebra’s verwelkomen ons al. Wat ook veel indruk maakt zijn de bewoners. Overal staan groepjes van die ronde poephuisjes van de Masai. Kleurige kleden, mensen die de was doen in de rivier, … Alsof de tijd hier jaren heeft stilgestaan, zo primitief. Groeten uit de Rimboe real live. Ook zien we grote groepen koeien en geiten met wat kleine kinderen als herder, die enthousiast naar ons zwaaien (in de hoop op wat eten of geld). Prachtig vind ik het en dan kan vier uur hobbelen je weinig schelen.

Nadat we zijn ingecheckt en geluncht hebben in de naar ons idee ietwat te massale lodge met te groot restaurant en waar we voor ons huisje een klein kwartier moeten lopen (vals plat omhoog en dat op een hoogte van 2100 meter geeft ons gevoel dat we een conditie van niets hebben) vertrekken we voor onze eerste ‘gamedrive’. Het uitgestrekte glooiende landschap, dat wel oneindig lijkt zo groot, in de verte omheind met bergen, maakt indruk. Wat is dit immens mooi. Overal waar je kijkt groene velden, goudkleurige vlaktes, afgewisseld met kleine waterplasjes en ja, af en toe een wit busje, want het is hoogseizoen. Over de rode zandpaadjes –en soms zelf dwars door het gras, als de rangers niet in de buurt zijn, om ons zo dicht mogelijk bij de dieren te brengen- scheuren wij door het park. Met ons hoofd door het open dak; de wind door je haren voelen en om nog meer te genieten van het uitzicht.

Regelmatig stoppen we bij de verschillende dieren die we tegenkomen. Buffels, dik dik’s, impala’s, thompsen herten, struisvogels, olifanten met een kleintje… Ineens stopt John. Hij ziet dat de dieren stokstijf staan en een kant op kijken. Leeuwen, denkt hij. Bij mij begint het al te kriebelen en met een verhoogde hartslag en mijn camera in de aanslag, me goed vasthoudend aan het dak van het busje, rijden we door het gras naar een groepje bomen. Ja hoor, op een verhoging onder een boom ligt een leeuw. Wat gaaf! Klik, klik, … He, aan de andere kant nog een, nog dichterbij zelfs. Klik, klik. Geweldig, omdat we ontzettend dichtbij waren, dit toch de koning van de dieren is en … omdat we de eerste zijn, dus helemaal alleen konden genieten van deze indrukwekkende dieren en niet achteraan in een rij busjes moesten aansluiten in de hoop dat je nog een beetje wat kunt zien. Nadat we genoeg foto’s hebben om een heel huis mee te behangen belt John zijn collega’s. Binnen een paar minuten staan er al een stuk of vijf busjes met door het dak koppies van een twintigtal andere toeristen en net zoveel camera’s. Wij rijden terug en komen onderweg nog zeker 15 busjes tegen die ook naar ‘onze’ leeuwen gaan kijken. Als afsluiting zien we een prachtige zonsondergang die de lucht fel geel en oranje kleurt. Wow, met nog drie dagen te gaan kan mijn safari nu al niet meer kapot!

De dag erna hebben we een lange gamedrive. We scheuren helemaal naar de andere kant van het park. Onderweg zien we een groep busjes die zich verdringen om een boom. Ja, een luipaard. Krijg ik er toch een te zien bij daglicht. Tjonge, als ik had geweten hoe gevaarlijk dat beest er uitziet had ik in april vast niet zo heldhaftig in mijn nachtjapon achter een Masai aangelopen om er een op 150 meter afstand te bekijken. We rijden door en alsof het allemaal nog niet spectaculair genoeg is krijgen we ook nog jonge leeuwenwelpjes te zien. Wat schattig. Een eindje verderop liggen de moeders uit te puffen in de brandende zon. Al die auto’s vinden ze maar niets, dus ze vertrekken en lopen doodleuk langs je auto. Nou, ik kan je zeggen dat je dan toch even je adem inhoudt.

Rond de lunch bereiken we de grens met Tanzania, waar de Masai Mara overgaat in de Serengeti. Kan ik toch zeggen dat ik in Tanzania ben geweest, maar ik doe het graag nog een keertje uitgebreider. De Ngorongoro staat ineens nog hoger op mijn verlanglijstje. Met een bezoek aan de Mara River, waar we met een ranger langs de kust lopen om nijlpaarden en krokodillen te spotten, eindigt deze dag.

Woensdag rijden we door naar Lake Nakuru, een prachtig meer dat bekend staat om zijn flamingo’s. De reis verloopt echter niet zonder autoproblemen. Een van de achterwielen was wel erg zacht en dus moesten we een nieuwe band. Bij het eerste Masai-dorpje dat we tegenkomen buiten het park stoppen we. Er gaan stenen, als een geïmproviseerde krik, onder de auto om het wiel te wisselen. Pole, pole (wat Keniaans is voor rustig aan, zoals eigenlijk alles hier gaat; tja, that’s Africa…) dus wij genieten maar wat van het zonnetje en geven snoepjes aan kleine Masai-kindjes.

Hobbel de bobbel en van links naar rechts slingerend maken we de trip weer terug naar de ‘bewoonde wereld’. Eenmaal op de snelweg blijkt, als we heuvel op gaan, dat ons busje het wat moeilijk heeft. Ook ruiken we ineens een gek geurtje… John kruipt onder de bijrijderstoelen, waar blijkbaar de motor zit, en net zo warm als de motor komt hij er onderuit met een dopje in zijn hand. Blijkt dat hij vergeten is om de dop van de koelvloeistof vast te draaien. Gelukkig hebben we genoeg water dat als koelvloeistof kan dienen, dus dat wordt erin gegooid en we kunnen weer.

De Flamingo Lodge, waar we overnachten, is echt prachtig. Rustig, ontzettend stijlvol ingericht, prachtige tenten met rieten overkapping, hertjes in de achtertuin en … een super mooi zwembad, dat we ook nog eens helemaal voor onszelf hebben. Het uurtje dat we hebben voor we Lake Nakuru gaan bewonderen liggen we met zijn drieën in en rond het zwembad echt te genieten van de luxe en het prachtige weer. Dertig graden in januari, wetende dat het bij jullie koud en stormachtig is … Heerlijk!

Nakuru is als park ook erg bijzonder. Heuvelachtig en bebost landschap, met rond de oevers van het meer open vlaktes. Lepelaars, waterbokken, pelikanen, heel veel soorten vogels en in de verte flamingo’s. Door smeltwater uit het berggebied, waardoor het meer ver buiten zijn oevers is getreden, gaan de Flamingo’s dieper water zoeken voor hun eten. Om ze te zien moeten wij dus erg in de verte turen. Ondanks dat het aantal flamingo’s wat minder groot is dan gedacht, en vroeger is geweest, blijft het een mooi plaatje. Wat ook nog miste op mijn lijstje is de neushoorn, die we hier –de dag erna zelfs met kleintje- tegenkomen. Joehoe, de Big 5 is eindelijk compleet! Maar ik heb net zo genoten van alle andere dieren en de prachtige natuur.

Bekijk hier een selectie van de foto’s: https://picasaweb.google.com/106585217175990154821/25Jan2012Safari?authuser=0&authkey=Gv1sRgCOKTm93qgJy7bg&feat=directlink

Donderdag zijn we weer ‘thuis’ gekomen. Voor Anneke en Ina was het al weer tijd om hun tas in te pakken. Ze zijn vannacht vertrokken richting NL. Ik kreeg er spontaan een heel klein beetje heimwee van. We hebben het met zijn drieen zo goed gehad, dat het toch gek is om de laatste dagen in je eentje te zijn. Anneke en Ina, nogmaals erg veel dank voor deze fantastische tijd hier in Kenia. Het was geweldig dat we samen zoveel mooie dingen mochten doen en beleven.

Van de laatste dagen hier ga ik nog maar even extra veel genieten; het is zoals alle dagen hier nog steeds prachtig weer, ik heb voor elke dag wat op de agenda om de laatste werkzaamheden hier af te ronden en ook nog voldoende tijd om uit te rusten voor ik maandagnacht weer terugvlieg naar Nederland. Fijn om dan familie en vrienden weer te zien en eindelijk in mijn nieuwe huisje te kunnen wonen. Gaat het gewone leven weer beginnen en dat is ook wel weer leuk. Maar net als vorige keer weet ik dat ik dan alles hier (oke, op de muggen na dan) wel weer een beetje ga missen. De Keniaanse straatjes, de drukte langs de wegen, het relaxte gevoel, de markten, de Matatu’s, de mensen, het werk wat we hier mogen doen en het mooie weer….

Het was een fantastische reis, met veel indrukwekkende en leerzame ervaringen. Met veel mooie dingen die we voor de Stichting en dus voor veel Keniaanse kinderen/mensen konden doen.
Een aantal highlights:
- het project met solarlampen waardoor meer kinderen uit de sloppenwijken naar school kunnen.
- de werkzaamheden voor het high school project.
- de kinderen in het kindertehuis die we op tweede kerstdag hebben verwend.
- het arme gehandicapte gezin dat we voor een aantal maanden eten hebben gebracht.
- voor de Stichting Druppels voor Kenia mochten we helpen bij een voedselprogramma.
- de vele gesprekken die we hebben gevoerd met verschillende mensen en kinderen.
Ik ben dankbaar voor de kleine stapjes die we mochten zetten die eraan (kunnen) bijdragen het leven van een aantal mensen hier iets beter te maken. Maar er blijft nog zoveel te doen. Het werk gaat vanuit Nederland gelukkig gewoon door en … misschien doe ik dat over een paar maanden wel weer in Kenia.

Heel veel dank voor al jullie steun, lieve berichtjes, meelezen en meeleven! Ik hoop jullie allemaal snel weer live te zien in Nederland.

Liefs, Rachel

Ps: wil je het werk van de Stichting Huruma MEVA ook steunen? Klik hier voor informatie: http://www.hurumameva.nl/index.php/home/steun

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl